Czym jest deficyt kaloryczny? Bezpieczne tempo utraty tłuszczu

Deficyt kaloryczny oznacza, że twoje spożycie jest poniżej całkowitego dziennego zapotrzebowania energetycznego (TDEE), sumy trzech rzeczy: metabolizmu podstawowego (energii, którą organizm spala samym byciem żywym, mniej więcej 60-70% całości dla większości ludzi), kalorii spalanych na trawienie jedzenia (około 10%) oraz wszystkiego, co robisz ponadto, od chodzenia po treningi. Codzienne kroki to zwykle pojedynczy największy element w tej części aktywności dla większości ludzi, ponieważ zorganizowane treningi wypełniają tylko kilka godzin tygodniowo, podczas gdy chodzenie trwa cały dzień; zobacz how many steps a day faktycznie coś zmienia w kontekście tego udziału. Gdy spożycie jest niższe niż TDEE, organizm domyka różnicę, rozkładając zmagazynowany tłuszcz, a w mniejszym stopniu tkankę beztłuszczową, na energię.

Zasada, że deficyt około 3500 kalorii odpowiada spadkowi jednego funta tłuszczu, to przydatne przybliżenie do planowania, a nie dokładne przeliczenie. Sprawdza się nieźle przez pierwsze kilka tygodni, ale nie jest dosłowna, bo w miarę chudnięcia spada też twoje TDEE - to proces zwany adaptacją metaboliczną: lżejsze ciało spala mniej kalorii w spoczynku i podczas aktywności, więc deficyt zaczynający się od 500 kalorii dziennie może po cichu skurczyć się do 300 lub mniej, mimo że jesz dokładnie to samo.

Bezpieczny, trwały deficyt kaloryczny dla większości dorosłych to 300 do 750 kalorii dziennie poniżej poziomu utrzymania, co daje mniej więcej 0,25 do 0,7 kg spadku wagi tygodniowo. W tym zakresie mniejsze deficyty bardziej chronią mięśnie i łatwiej je utrzymać przez miesiące, podczas gdy większe deficyty szybciej ruszają wagę, ale wymagają więcej dyscypliny w kwestii białka i treningu siłowego, żeby nie tracić masy mięśniowej razem z tłuszczem.

Są dolne granice warte respektowania niezależnie od tego, ile chcesz schudnąć: spożycie poniżej około 1200 kalorii dziennie dla kobiet i 1500 dla mężczyzn naprawdę utrudnia osiągnięcie potrzeb białkowych, błonnikowych i mikroskładnikowych, nawet przy starannym doborze jedzenia. Deficyty większe niż około 1000 kalorii dziennie wykraczają poza bezpieczny zakres dla większości ludzi, zwiększając ryzyko zmęczenia, drażliwości, zaburzeń snu i odbicia w postaci przejadania się, a do tego większy udział utraconej wagi pochodzi z mięśni, a nie z tłuszczu.

Rozmiar ciała również wpływa na to, co jest możliwe do utrzymania. Ktoś z większą całkowitą tkanka tłuszczowa do stracenia mogą zwykle utrzymać deficyt bliżej górnej granicy tego zakresu, czyli 750 do 1000 kalorii dziennie, bez takich samych minusów, bo większe TDEE daje więcej miejsca do cięcia. Osoby szczuplejsze, które mają mniej tłuszczu do wykorzystania i mniejszy całkowity budżet energetyczny, powinny zachować ostrożność i trzymać się bliżej 300 do 500 kalorii dziennie, żeby chronić masę mięśniową, którą już mają. Śledzenie procentu tkanki tłuszczowej razem z wagą na wadze to coś, co odróżnia prawdziwy deficyt redukujący tłuszcz od takiego, który po cichu kosztuje utratę mięśni.

TDEE nie pozostaje stałe przez całe życie. Zmniejsza się stopniowo od trzydziestki i czterdziestki, ponieważ masa mięśniowa i codzienna aktywność mają tendencję do spadku, więc deficyt, który działał w wieku 25 lat, może być proporcjonalnie większy i trudniejszy do utrzymania w wieku 45 lat przy tej samej liczbie kalorii. Okresowe przeliczanie kalorii utrzymania, zamiast polegania na jednym szacunku przez lata, ma większe znaczenie wraz z wiekiem.

Różnice płciowe kierują się tą samą logiką: mężczyźni zwykle mają więcej masy mięśniowej i wyższe TDEE niż kobiety w podobnym wieku i o podobnej aktywności, więc ten sam procentowy deficyt oznacza więcej kalorii w liczbach bezwzględnych dla mężczyzny niż dla kobiety, a bezpieczne minimum kaloryczne różni się odpowiednio (około 1500 dla mężczyzn, 1200 dla kobiet).

Cel liczy się tak samo jak biologia. Umiarkowany, stabilny deficyt w zakresie 300-500 kalorii, połączony z treningiem siłowym dwa do czterech razy w tygodniu i odpowiednią ilością białka (zwykle 0,7-1 g na funt masy ciała), to kombinacja najbardziej prawdopodobna do zachowania mięśni przy redukcji tłuszczu. Szybsza, krótkoterminowa redukcja rzędu 750-1000 kalorii dziennie może mieć sens przez określony blok kilku tygodni, ale niesie większe ryzyko utraty mięśni i trudniej ją utrzymać przez wiele miesięcy.

Liczba na papierze, planowane spożycie minus szacowane TDEE, to tylko wstępne przypuszczenie. Waga ciała waha się o 1-2 kg dzień w dzień z powodu retencji wody, spożycia sodu, zapasów glikogenu i trawienia, co jest wystarczającym szumem, by całkowicie zamaskować prawdziwy trend spadku tkanki tłuszczowej albo sprawić, że stagnacja przez kilka dni wygląda jak postęp. Sprawdzenie wagi raz i wyciągnięcie wniosku to najczęstszy sposób, w jaki ludzie źle oceniają, czy ich deficyt działa.

Prawdziwym sygnałem jest linia trendu z 2 do 4 tygodni. Prawdziwy deficyt objawia się stopniowym spadkiem o około 0,5 do 1,5 funta tygodniowo po uśrednieniu codziennego szumu. Jeśli waga stoi w miejscu albo wręcz rośnie przez kilka tygodni mimo pozornie poprawnego spożycia, uczciwym wnioskiem jest to, że szacowane TDEE było za wysokie, a nie że ciało jakoś przeczy matematyce. Rozwiązaniem jest skorygowanie deficytu na podstawie obserwowanego trendu - dalsze ograniczenie spożycia albo ponowna ocena poziomu aktywności - a nie zakładanie, że pierwotna liczba z kalkulatora była poprawna.

Inteligentna waga eliminuje większość niepewności przy odczycie trendu. Codzienne ważenie na podłączonej wadze, takiej jak Withings balance qui estime aussi le taux de graisse corporelle, donne assez de points de données pour lisser le bruit au jour le jour en une ou deux semaines au lieu d'attendre un mois entier pour être sûr, et permet de distinguer si un chiffre stagnant sur la balance est un vrai plateau ou juste de la rétention d'eau qui masque une perte de graisse en cours.